این اشک من بود که روی میز می چکید

در میان این فواصل سرد

برفها بود که می بارید

فاصله های سرد،

                     بین خود را

                                   با جانهایی گرم

                                                      پر کرده بودند

و پس از همه این سالها

                             سومین رفیق بود

                  حالا

                      تنها یک نفر مانده

                                          بر لب جوی

                                                        ستاره ها را لگد می زند

اولی راست و دروغ

                         عاشق نبود

                         فرهاد نبود و شیرین داشت

دومی فرهاد بود

       و بی تیشه

       ریشه اش از جا کنده شد

سومی اما

           همیشه تنها بود

از آن سه رفیق

                  حالا

                      همین یک نفر مانده

                                       فرهاد نبود و شیرین نداشت

                                       تنها بود و فریاد داشت.

آبان ۱۳۸۶

بر لب جوی کودکی

روی نگاهها می دوی

وقتی برهنه پا

در تنگ تنهایی خود

چون شاه ماهی

روی نگاهها می سُری

وقتی که در یکتایی خویش

برهنه پا

چون ترانه ها

بر گوشها می رقصی

وقتی ستاره می شوی

چشمانت ستاره می شود

چشمانم جرقه می زند

وقتی ستاره می شوی

وقتی پیاده می دوی

پشت سر خیال من

برهنه پا، بر دلم

دستانم بال می شود

چشمانت ستاره می شود

وقتی پروانه می شوی

برهنه پا، گشاده بال

بر گلبرگ آسمان

ستاره می شوی

احاطه می شوم

وقتی ستاره می شوی.